Dolar kanadyjski - oficjalna nazwa - Canadian Dollar / Dollar canadien, symbol - CAD lub CAN $, to
oficjalna waluta Kanady. Jeden dolar kanadyjski dzieli się na sto centów kanadyjskich.
Historia kanadyjskiej waluty
Chaos walutowy w koloniach brytyjskich w Kanadzie jaki panował w XVII i XVIII wieku, kiedy to w obiegu znajdowały
się nie tylko brytyjskie funty szterlingi i francuskie franki, lecz także hiszpańskie dolary, a nawet monety portugalskie
i południowoamerykańskie, spowodował konieczność standaryzacji waluty kanadyjskiej. Pierwsze dolary kanadyjskie zostały
wprowadzone do obiegu przez Bank of Monteral w 1817 i znajdowały się w użytku w Górnej Kanadzie i w Quebecu. Dolar
kanadyjski wzorowany był na walucie USA. Prowincje Atlantyckie Kanady pozostały natomiast przy brytyjskiej walucie,
która z czasem została wyparta także tam. Od 1 stycznia 1858 przyjęły one dolar kanadyjski jako oficjalną walutę i
rozpoczęły emisję pieniądza w tym samym roku. Nowy kanadyjski dolar zastąpił wszystkie inne pieniądze występujące dotąd
w Kanadzie wraz z Uniform Currency Act, uchwalonym przez rząd skonfederowanej Kanady w 1871.
Do roku 1854 dolar kanadyjski miał tylko częściowe pokrycie w złocie. Od tego roku zyskał pełne pokrycie. Pieniądz
papierowy mógł być wymieniany na złoty kruszec bez ograniczeń. Parytet dolara kanadyjskiego został ustalony na
równowartość dolara amerykańskiego. Za jeden brytyjski funt płaciło się 4,8666 dolara. Przez cały okres pokrycia
dolara w złocie jego kurs wobec innych walut pozostał stabilny. Drobne wahania spowodowane były niewielkimi różnicami
ceny złota na lokalnych giełdach.
Dolar kanadyjski odszedł od utrzymania pokrycia w złocie w 1914 w związku z sytuacją wojenną w Europie. Do pełnego
pokrycia powrócono na krótko w latach 1926 - 1931, po czym znów od niego odstąpiono ze względu na wielki kryzys lat
trzydziestych XX wieku, by już nigdy do pokrycia w złocie nie powrócić.
Problemy ekonomiczne związane z wielkim kryzysem, a w szczególności seria upadłości wielkich banków, które miały
prawo emisji pieniądza, skłoniły rząd Kanady do reformy systemu walutowego, który doprowadził do powstania Bank of
Canada, który jako jedyny uzyskał prawo emisji. Bank został powołany aktem The Bank of Canada Act 3 lipca 1934 i
rozpoczął efektywną działalność 11 marca 1935. Tego samego dnia wszystkie stare banknoty będące w obiegu zostały
zastąpione zuniformizowanym dolarem kanadyjskim. Konsekwencją odejścia od pokrycia waluty w złocie było utworzenie
funduszu stabilizacyjnego aktem Exchange Fund Act, który wszedł w życie 15 sierpnia 1939. W tym samym jednak czasie,
w związku z wybuchem II wojny światowej, zawieszono wymienialność waluty i wprowadzono jej sztywny kurs. Odstąpiono
od tego dopiero w roku 1951. W roku 1947 przeprowadzono rewaluację dolara zrównując jego wartość z dolarem amerykańskim,
a w 1949 roku dewaluację, która ustaliła kurs dolara amerykańskiego na 1,1 dolara kanadyjskiego (za 10 dolarów USA
płacono 11 dolarów kanadyjskich). Dalsze problemy z utrzymaniem stałego kursu dolara kanadyjskiego skłoniły rząd
kanadyjski do przywrócenia płynnego kursu w 1951. Do zasady stałego kursu powrócono w latach 1962 do 1970. Ostateczne
uwolniony dolar pozostaje takim do dziś.
W 1976 dolar kanadyjski na rynku walutowym osiągnął swą maksymalną wartość 1,03 USD. Od tego czasu wartość dolara
kanadyjskiego systematycznie malała. W 1979 spadł do 0,87 USD. W 1986 osiągnął 0,6913 USD, by w końcu lat osiemdziesiątych
ponownie podnieść się do poziomu 0,87. W latach dziewięćdziesiątych nastąpił dalszy spadek wartości waluty, osiągając
USD 0,6311 27 sierpnia 1998. Wskutek interwencji banku centralnego udało się podnieść wartość waluty do akceptowalnego
zakresu 0,65 - 0,7 USD, lecz w styczniu 2002 waluta osiągnęła historyczne minimum 0,62 USD.
W roku 2004 wartość kanadyjskiej waluty w stosunku do dolara amerykańskiego gwałtownie się podniosła, osiągając w
listopadzie 2004 wartość 83 centów. 20 września 2007 wartość dolara kanadyjskiego ponownie zrównała się z amerykańskim.
Kanadyjskie monety
Powszechne kanadyjskie monety o wartości poniżej jednego dolara (1¢, 5¢, 10¢, 25¢) wzorowane są na
swoich amerykańskich odpowiednikach (zobacz: dolar amerykański) - ich wielkości i masy oraz ich popularne
nazwy są prawie identyczne. Różnią się natomiast specyficznym składem chemicznym oraz rysunkiem awersu i
rewersu. Są na tyle różne, że monety kanadyjskie nie są przyjmowane przez automaty w USA.
Kanadyjskie monety $1 (w obiegu od 1987) i $2 (od 1996) nie są wzorowane na monetach amerykańskich.
Oprócz standardowego zestawu monet opisanych poniżej w obiegu znajduje się cały szereg monet starszych,
wycofywanych z obiegu oraz okolicznościowych (zobacz: numizmatyka kanadyjska).
